Złota polska jesień w lesie

Witajcie kochani, w ten październikowy, chłodny wieczór.
 Październik w tym roku był wyjątkowy, bardzo ciepły i słoneczny. Dlatego przebywałam w miarę możliwości dużo na powietrzu, w ogrodzie lub urządzając spacery do lasu. Bardzo lubię las, kiedy drzewa liściaste przyodziewają się w złote, czerwone, czy pomarańczowe barwy, kiedy z drzew leci kolorowy deszcz liści, gdy nitki babiego lata osiadają na ubraniu. Uwielbiam słuchać szmeru opadłych liści, tworzące przewspaniałe, różnokolorowe  kobierce oraz trzasku złamanej, suchej gałązki, idąc leśną ścieżką w poszukiwaniu grzybów.  Szum drzew i stukot dzięcioła jest balsamem na moją duszę.

Tego roczna susza wysuszyła ściółkę leśną, więc więcej spotyka się grzybów niejadalnych, niż tych wartościowych. Mimo to lubię podziwiać muchomory, które swoją urodą mnie zachwycają.

Ciekawostką jest to, że muchomor czerwony był spożywany w starożytności w celach odurzających, ze względu na substancje psychoaktywne. Zawiera on substancje chemiczne muskarynę i muscymol. Wiele plemion próbowało się leczyć za pomocą jego właściwości. Prawdopodobnie na dalekiej Syberii popularna jest  intoksynacja( odurzanie się)  amanitą muscarią, czyli muchomorem czerwonym. Dodaje się go do zup lub soku borówkowego.
Nie tylko na Syberii ludzie odurzają się grzybami, ale i w cywilizowanych krajach również. Ponoć po spożyciu tego grzybka doznaje się niesamowitych doświadczeń wizyjnych.
Jednak chyba nie warto ryzykować.

A co muchomory, nie ma to jak podgrzybki, w których wartość odżywcza  skumulowana jest w kapeluszach, które zawierają witaminy: A, B1, B2, C, D, PP i E. Grzyb ten zawiera wiele soli mineralnych. Jest produktem niskokalorycznym, ponieważ w 80% składa się z wody, pozostałe 20% masy to w większości białka i trochę cukrów. Podgrzybki są ważnym źródłem błonnika, który odgrywa istotną rolę w procesie trawienia. Trzeba jednak pamiętać, że tym błonnikiem jest ciężkostrawna chityna. Dlatego podgrzybków nie podaje się dzieciom poniżej 6 roku życia oraz osobom starszymi i schorowanym.

                Czyż nie cudna złota jesień w polskich lasach ?

Późne lato, czy jesień ?

Lato, w tym roku nie chce ustąpić miejsca jesieni. Bardzo nas rozpieściło i nadal to robi, chociaż początek jesieni przywitał nas chłodem, porannymi przymrozkami i deszczami.
 Z szaf trzeba było wyciągać ciepłe swetry i kurtki. Zimne noce zmusiły nas do ogrzewania domu. Nastał październik, a z nim znowu nastała letnia pogoda. Temperatura powyżej dwudziestu stopni.
W ogrodzie ciągle  kwitną  róże, dalie,  marcinki, gazonie i kapusta .

 W doniczkach dobrze mają się pelargonie. Pomimo tego drzewa i krzewy przybierają jesienne szaty.  Przyroda mieni się czerwienią i żółcią.

Na niebie pojawiają się klucze krzyczących, dzikich gęsi, lecących na zachód.Pod drzewami leżą dywany z opadłych liści i fruwają nitki babiego lata. Wspaniała, jesienna  pogoda zachęca do spacerów o zachodzi słońca i do pracy w ogrodzie.

Jesienny relaks

W tym roku wrzesień nas rozpieszcza letnimi temperaturami, które powodują, że bardzo chętnie,       w wolnym czasie przebywam na dworze. Nie mam chęci na żadne prace w ogrodzie, ponieważ jest bardzo sucho i strasznie się kurzy, a na dodatek grasuje na rabatkach grasuje  nornica robiąc straszne szkody wśród kwiatów. Najgorsze jest to, że nie pomagają na nią żadne, naturalne pułapki. Czy znacie sposób, jak się jej skutecznie pozbyć ?

Kiedy na dworze jest ciepło uwielbiam popołudniową kawę pić na tarasie, rozwiązując krzyżówki lub czytając dobrą książkę. Obecnie jest w trakcie czytania powieści, baśni  pt." Kształt wody" Guillermo Del Toro i Daniela Krausa. Opowiada ona o samotności niemej kobiety,o mężczyźnie i jego traumie oraz o nieznanej istocie, która na zawsze zmienia życie kobiety i mężczyzny. Jest to ciekawa baśń z historią nietuzinkowej miłości w tle, rozgrywającej się w realiach zimnej wojny. 
Ciekawostką jest to, że na podstawie własnej książki Guillermo Del Toro nakręcił film pod tym samym tytułem, który został uhonorowany Złotym Lwem w kategorii Najlepszy film podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji w 2017 roku.

Od wczoraj pogoda się zmieniła, oziębiło się i w końcu zaczęło padać, więc nici z czytania na dworku.

Witam na moim blogu nową obserwatorkę Karolinę:)

Zmierzch lata

Lato mija w zastraszającym tempie, dzień dobry we wrześniu! W powietrzu czuć zbliżającą się jesień. Upały się skończyły, poranki i wieczory są chłodne i dość długie, oj brakuje mi lipcowego ciepełka. W sierpniu nadal panowała susza, ale wrzesień przywitał nas deszczem. Ciekawa jestem, czy będą w  w lesie grzyby. Zawsze uwielbiałam je zbierać.

W ogrodzie hortensje zróżowiały - w tamtym roku także przypominały o upływającym czasie :) zakwitły astry, cynie, słoneczniki oraz marcinki. Zaczynają przebarwiać się na czerwono liście winorośli.

 Na ugorach pożółkły trawy. W tym roku jest urodzaj owoców. W sadzie dojrzewają jabłka, gruszki i śliwki. Maliny i winogrona z powodu letniej suszy są drobniutkie, jednak mimo tego udało mi się upiec naszą ulubioną piankę.

Niedługo nadejdzie złota, polska jesień, którą lubię - a przynajmniej mam nadzieję, że nie będzie szara i smutna ;-) Na szczęście zrobiłam przetwory, które ułatwią nam oczekiwanie na kolejne ciepłe dni. Szkoda, że w słoiki nie można zamknąć słońca. Dania z pomidorowym sosem słodko-kwaśnym będę naszą rozgrzewającą alternatywą.

W tym roku jeszcze nie jadłam zupy z dyni, ale wkrótce  ją ugotuję oraz udekoruję taras i dom ozdobnymi dyńkami.

Gotowi na jesień ?